Βιβλιολόγιο

  [ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 19.08.26 ] ...Μετά το τέλος της ιστορίας (Ο θάνατος μας πολιορκεί από παντού. Μετά τον Νίκο Καλογερόπουλο, ο παλιός φίλος και σύντροφος Γιάννης Τζούστας. Την ίδια μέρα "έφυγε" και ο Κ. Τσουκαλάς. Τον τελευταίο τον γνώρισα στο σπίτι του μετά τον μεγάλο σεισμό του 1999. Αποφάσισα όμως να μην ανατρέχω στις προσωπικές θύμησες. Στο εξής θα μιλώ μόνο για το έργο αυτών που "φεύγουν", έτσι που “ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία” -Ντύλαν Τόμας). Πως εξηγείται ο πόλεμος στο Ιράκ, ή στο Ιράν αύριο; (το 2006 έγινε αυτή η προφητική διερώτηση). Το φαινόμενο του πολέμου έχει τα ίδια χαρακτηριστικά σήμερα με ό,τι παλαιότερα; Ή ακόμη αρκεί μια προσέγγιση που βασίζεται μόνο στην οικονομική διάσταση; Ο Κ. Τσουκαλάς στο βιβλίο του: «Πόλεμος και Ειρήνη...» (εκδόσεις Καστανιώτη, 2006), εκκινεί από το φαινόμενο του πολέμου όπως αυτό εκδηλώνεται σήμερα και επιχειρεί να εξηγήσει, ή τουλάχιστον να περιγράψει μέσω αυτού τις αλλαγές που συντελέστηκαν ...

[artinews.gr / Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου/01.06.26 ] Πολλοί, με αφορμή το θέμα της λογοτεχνίας στις Πανελλήνιες εξετάσεις, αναφέρονται στον όρο "κριτικός γραμματισμός" θεωρώντας αυτονόητη τη γνώση του, κι ας είναι το ίδιο το περιεχόμενο της έννοιας η άρνηση του "αυτονόητου".  Τι είναι λοιπόν ο «κριτικός γραμματισμός» και γιατί ανακαλύψαμε σήμερα έναν όρο του οποίου τις βάσεις έθεσε το μακρινό 1968 ο Βραζιλιάνος παιδαγωγός και φιλόσοφος Paulo Freire στο βιβλίο του «Η Παιδαγωγική των Καταπιεσμένων»; Η ίδια η μάθηση σύμφωνα με τον Freire δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Ο κριτικός γραμματισμός είναι η ικανότητα όχι μόνο να διαβάζουμε και να κατανοούμε ένα κείμενο, αλλά να το αξιολογούμε κριτικά, να αναγνωρίζουμε το πρόσημό του, δηλαδή τις οπτικές γωνίες, τις ιδεολογίες, τις προκαταλήψεις, τις κοινωνικές ανισότητες και τις σχέσεις εξουσίας που κρύβονται πίσω από τις λέξεις, αμφισβητώντας το περιεχόμενο αντί να το αποδεχόμαστε ως δήθεν ουδέτερο και αυτονόητο, ανακαλύπτοντας ό,τι απ...

  [   Γιώργος X. Παπασωτηρίου   /   Ελλάδα   / 14.02.26 ] Πρόσφατα συνάντησα έναν φίλο συγγραφέα πρώην μέλος της επιτροπής κρατικών λογοτεχνικών βραβείων που μου είπε: «Όπως ξέρεις, όλα (τα βραβεία) είναι μιλημένα». Τα θυμήθηκα με αφορμή των άρνηση του νεαρού Θοδωρή Τσομίδη να αποδεχθεί το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα και την χυδαία αντίδραση άλλου γνωστού (και βραβευμένου) ομότεχνού του που έξαλλος είπε σε ιδιωτική συνομιλία: «Πώς τολμά το τσογλάνι να αμφισβητεί τους θεσμούς;»! Ποιοι τάχα να είναι αυτοί οι «ιεροί θεσμοί»; Και ποιοι οι «ιερείς» που τους αποτελούν; Δεν θα πω αυτό που είπε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος («Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου… (ή ακόμα) Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες»). Θα περιοριστώ στην παράθεση αποσπάσματων από μια παλαιά αναφορά του...