Βιβλιολόγιο

  «Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν συγγραφέα είναι να ζήσει μια δυστυχισμένη παιδική ηλικία», έλεγε. Στις 21 Ιουλίου 1899, ένα μεγάλο μωρό βάρους πέντε κιλών, με το όνομα Ernest Miller, γεννήθηκε στο Oak Park, μια κομψή πόλη στα περίχωρα του Σικάγου.  Η μητέρα, Γκρέις, βρετανικής καταγωγής, είναι δασκάλα φωνητικής. Σε αντίθεση με την ματαιωμένη σταδιοδρομία της - με το ψευδώνυμο Ερνεστίν -, συμπεριφέρεται σαν ντίβα. Ο πατέρας, Clarence Edmonds είναι γιατρός.   Η Γκρέις Χέμινγουεϊ έδωσε στον μεγαλύτερο γιο της το όνομα του πατέρα της, ενός ήρωα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Ernest junior έχει τέσσερις αδελφές και έναν μικρό αδερφό. Ο Έρνεστ απολαμβάνει τη συντροφιά του πατέρα του, ο οποίος τον παίρνει για ψάρεμα πέστροφας από την ηλικία των τριών ετών. Στο « Πατέρας και Γιος» , θα μιλήσει για τις υπέροχες στιγμές που περνούν στη Walloon Lake του Μίσιγκαν.  Ο γιατρός Χέμινγουεϊ τον εισάγει στη ζωή του δάσους. Αυτός ο...

  Ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Φόκνερ πέθανε στις 6 Ιουλίου 1962. Στον τάφο ζήτησε να γράψουν: «έγραψε βιβλία και πέθανε»! Γεννήθηκε κοντά στην Οξφόρδη της Πολιτείας του Μισισιπή στις 25 Σεπτεμβρίου του 1897. Παρόλο που ο προπάππος του ήταν συνταγματάρχης και σπουδαία φυσιογνωμία του αμερικανικού Νότου, ο Φώκνερ δεν έγινε δεκτός στο στρατό όταν η Αμερική μπήκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα, κατάφερε να καταταγεί στην καναδική και, στη συνέχεια, στη βρετανική βασιλική αεροπορία, και μετά τον πόλεμο φοίτησε για ένα διάστημα στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. Εγκατέλειψε τις σπουδές του- ήταν, εξάλλου, μετριότατος φοιτητής- και ασχολήθηκε με δουλειές του ποδαριού, ανάμεσά τους ένα βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη και μια μικρή εφημερίδα στη Νέα Ορλεάνη, όπου το 1924 ο φίλος του Φιλ Στόουν φρόντισε να εκδοθεί σε 1.000 αντίτυπα η συλλογή ποιημάτων "Ο μαρμάρινος φαύνος". Στη Νέα Ορλεάνη γνωρίστηκε με έναν κύκλο λογοτεχνών στον οποίο συμμετείχε ο Σέργουντ Άντερσον, πο...

  Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, ποιητής, οφειλέτης του σύμπαντος. Ο λόγος του πύρινος, προκλητικός δεν σταματά να ενοχλεί: Τη σκέψη στο πλαδαρό μυαλό σας που ονειρεύεται, σαν υπηρέτης λαίμαργος σε καναπέ λιγδιάρικο με την καρδιά κουρέλι ματωμένο θα ερεθίσω· χορταστικά χλευαστικός, ξεδιάντροπος καί καυστικός.  Ούτε μια γκρίζα τρίχα δεν έχω στην ψυχή, μήτε των γηρατειών τη στοργή! Μέγας ο κόσμος με της φωνής τη δύναμη έρχομ' όμορφος, στα εικοσιδυό μου χρόνια Εσείς οι αβροί! Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα. Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει. Όμως εσείς, θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ, τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω, έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα; «Σύννεφο με παντελόνια» . Ορισμένα από τα ποιήματά του είναι απόηχοι της ποίησης του Ουόλτ Ουίτμαν. Η ανάδειξη του εαυτού και της ηρωικής στάσης του Μπάιρον βρίσκεται επίσης σε πολλά ποιήματά του. Το σύννεφο με τα παντελόνια βγαίνει απευθείας από την παράδοση των Ουίτμαν και Μπάιρον. Ονειρεύτηκε «μια νέα...

  Είχα γνωρίσει το φλογισμένο ουρανό αυτής της πόλης όπως καθρεφτίζονταν στον «Σπαραγμό» του Αραγκόν. Ήξερα τον Σηκουάνα, το δάσος του Φοντενεμπλό μέσα από τους αισθησιακούς ήχους της ποίησης του Μαλλαρμέ, καθώς διακήρυττε: Εμπρός ν’ αλλάξουμε τις λέξεις, την ίδια εποχή που ο Μαρξ έλεγε: Εμπρός ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Στους κήπους του Λουξεμβούργου, στη σιωπή της νύχτας και στη λάμψη της μέρας, έβρισκα τον Ζιντ. Εδώ γεννήθηκε ο Μπωντλαίρ, εκκεντρικός, δανδής, τελειομανής, μοναχικός, μυθομανής, φαρσέρ, απελπισμένος. Το Παρίσι της ανίας είναι η πόλη του, η πόλη με τους ρακοσυλλέκτες. Εδώ συναντά τη Ζαν Ντυβάλ και τη Μαντάμ Σαμπατιέ, τον κόσμο του Πόε. Εδώ, μεταμφιέζεται, χρεώνεται, προτείνει: «Για να μη νοιώθετε το βαρύ του Χρόνου φορτίο που τσακίζει τους ώμους σας, και προς τη γη σας γέρνει, πρέπει να μεθάτε χωρίς αναπαμό. Μα με τι; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, κατά το κέφι σας. Μα μεθύστε!». Εδώ «μπροστά σ’ ένα κάτοπτρο ζει και κοιμάται». Σχεδόν πάντα μόνος βυθίζεται στο πλήθος ...

  «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε μέσα στην σπάνη. Έπειτα από πολλές περιπέτειες κι ένα μακρύ ταξίδι στις θάλασσες της οικονομικής επιστήμης, συνάντησε την κοινωνία της αφθονίας. Παντρεύτηκαν κι απέκτησαν πολλές ανάγκες».  Αυτός είναι, σύμφωνα με τον Ζ. Μποντριγιάρ, ο ιδρυτικός μύθος του καταναλωτικού ανθρώπου. Αρχικά οι ανάγκες ήταν συγκεκριμένες· τώρα, όμως, η αγορά ενός αυτοκινήτου χρησιμεύει μεν σε κάτι αλλά λειτουργεί και ως στοιχείο άνεσης και κύρους, δηλαδή καλύπτει και κάτι άλλο πέρα από τη συγκεκριμένη ανάγκη, και σ’ αυτό ακριβώς εδράζεται η   μυθολογία της καταναλωτικής κοινωνίας.   Ο  Μποντριγιάρ γεννήθηκε το 1929 στο Ρενς, σπούδασε γερμανική φιλολογία κι έζησε κάποια χρόνια στη Γερμανία. Επέστρεψε στη Γαλλία ως διδάκτωρ κοινωνιολογίας και δίδαξε στο πανεπιστήμιο Paris - X Nanterre. Μετέφρασε στα γαλλικά Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πέτερ Βάις και Ε. Μύλμαν. Ο Μποντριγιάρ έγραψε περίπου πενήντα βιβλία και ήταν διάσημος για την κριτική που ασκ...

  Ο Αλμπέρ Καμύ προτείνει «Ζήστε σαν...».   Σαν πώς δηλαδή;   Το ερώτημα μένει αναπάντητο. Το παιδί δεν «βλέπει» ακόμα τίποτ’ άλλο πάρεξ τον ορίζοντα των απροσδιοριστιών που αργότερα θα σχηματοποιήσει σε μορφές. Το νόημα της ζωής βρίσκεται ακόμα μόνο ως προ-υπάρχον στη «θόρυβο-γλώσσα» των οικείων φωνών• ως προφάνεια στην ομιλούσα σιωπή της αναλφάβητης Ισπανίδας μητέρας και στα χρώματα του μεσογειακού τοπίου. Πρώτα ριζώνεται ο χώρος μέσα στην ύπαρξη και ακολουθεί η εγγραφή του σώματος της ύπαρξης στον κόσμο μέσω μια συγκεκριμένης «θέασης» αλλά και στον Άλλο μέσω της ερωτικής πράξης. Καθώς «Όταν αγκαλιάζεις ένα γυναικείο κορμί είναι το ίδιο σα να κρατάς μέσα σου αυτή την παράξενη χαρά που κατεβαίνει απ’ τον ουρανό και ξεχύνεται πάνω στη θάλασσα» ( Οι Γάμοι ). Ο αντικειμενικός χώρος που έχει εγγραφεί στο «σώμα» του Αλμπέρ Καμύ είναι   η τραγικότητα του μεσογειακού πολιτισμικού «εδάφους» . «Σ’ αυτά τα μέρη -γράφει στην « Εξορία της Ελένης »- μπορείς να καταλάβεις πως οι ...