Αναρτήσεις

Γκίνσμπεργκ...

  «Ο   Γκίνσμπεργκ   περπατά στον φορτωμένο δρόμο. Άνθρωποι μας προσπερνούν... Κ’ εγώ καταγράφω όσα μου λέει’’… ‘’δεν μπορείς να φύγεις απ’ την Αμερική χωρίς να πάρεις μια πρέζα μεσκαλίνη. Ανοίγει καινούργια βάθη, βλέπεις με άλλη προοπτική… Το βασικό είναι να γλυτώσεις απ’ αυτό το κορμί. Να κατορθώσεις να γίνεις άγιος… ‘’Η αλλαγή έχει συντελεστεί εδώ’’, και πιάνει το κούτελό του»(1). Η αλλαγή, τελικά, δεν συνέβη στο κεφάλι των Αμερικανών αλλά στο σώμα τους. Εκατοντάδες κιλά  «αμαρτωλού λίπους»  χάνονται μέσα από σκληρές δοκιμασίες και οικειοθελή βασανιστήρια στα γυμναστήρια και στα πάρκα. Ό,τι απέμεινε από το κίνημα της δεκαετίας του 1960, του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα, από το όργιο των Γούντστοκ είναι μία φυλή που κάνει τζόκινκ. Εν μέρει, διότι η συντριπτική πλειοψηφίας της φυλής του Homo Americanus συνεχίζει να εκστασιάζεται μέχρι οργιαστικού παραληρήματος στις διάφορες  Εκκλησίες  της «Αγάπης», όπως πριν αιώνες στα δάση και αργότερα στα Γούντστοκ, προσπαθώντας να χά

Κωστής Παπαγιώργης: Η Επανάσταση του 1821 και οι «εκσυγχρονιστές»

  Με αφορμή το βιβλίο του Νικηφόρου Διαμαντούρου, «Οι απαρχές της συγκρότησης του σύγχρονου κράτους στην Ελλάδα», ο αξέχαστος φίλος μας Κωστής Παπαγιώργης έγραψε το παρακάτω κείμενο: Του Κωστή Παπαγιώργη* Η εκπεφρασμένη ροπή νεότερων μελετητών της ιστορίας να απορριφθούν τα καθιερωμένα περί ελληνικής επαναστάσεως και να ερευνηθούν -εμπράκτως και επιστημονικώς- τα πραγματικά δεδομένα του ξεσηκωμού, μόνο αισιοδοξία εμπνέει σε όσους θεωρούν το ζήτημα εκκρεμές. Η μπόσικη ρητορεία στην οποία εθιστήκαμε, η αποσιώπηση των πιο καίριων πτυχών του Αγώνα, η λαϊκιστική άποψη περί συνολικού ξεσηκωμού με όλα τα παρελκόμενα δημιούργησαν ένα εθνικιστικό μύθευμα που διδάχτηκε στα σχολεία, γαλούχησε γενεές επί γενεών, έπλασε τον μύθο του ’21 και κατόπιν έπεσε σε λήθαργο στα ράφια των βιβλιοθηκών. Δεδομένου ότι ο ντόπιος αγώνας δεν ήταν ο μόνος -ανάλογες επαναστάσεις σημειώνονται στην Αμερική, στη Γαλλία, στην Ισπανία. στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στη Σερβία κτλ- παραμένει ένα ιστορικό παράδοξο: γιατί

Ουόλτ Ουίτμαν: Το μόνο που θέλω, είναι να μην καταλήξω δυο ημερομηνίες με μια παύλα ανάμεσα

  Στις 26 Μαρτίου 1892 ο Ουίτμαν κηδεύεται χωρίς ιερέα. Σύμφωνα με την επιθυμία του, στην ταφόπλακα γράφονται οι στίχοι του:  «Το βάθρο μου είναι στερεωμένο και σφηνωμένο σε γρανίτη, Περιγελώ αυτό που εσείς ονομάζετε αποσύνθεση, Και ξέρω την έκταση του χρόνου. Το μόνο που θέλω είναι να βρω το νησί μου... Εκεί θα κάνω τις στιγμές ευτυχίας καθημερινότητα, εκεί θα διώξω τα ''θέλω'', εκεί θα βρω κάθε μου ναι και όχι, εκεί θα ''ζήσω'' κάθε μου θάνατο, εκεί θα αφήσω εμένα ελεύθερο. Το μόνο που θέλω είναι να με βρω Το μόνο που θέλω ρε, είναι να ζήσω κάθε μου στιγμή και να μην καταλήξω δυο ημερομηνίες με μια παύλα ανάμεσα... Ζητώ πολλά;» Δήλωνε «σύντροφος και συνοδοιπόρος των ανθρώπων, όλοι το ίδιο αθάνατοι και / ανεξήγητοι όπως κι εγώ, / (δεν ξέρουν πόσο αθάνατοι, αλλά εγώ το ξέρω)». Θέλησε να δώσει μια δική του εκδοχή του αμερικανικού ονείρου και η ποίησή του εξυμνεί τη Φύση και τον Άνθρωπο, τον έρωτα και τη ζωή. Δικαίως θεωρείται ο θεμελιωτής της αμερικανικής

Κατερίνα Μάτσα: Το αδύνατο πένθος στον καιρό της πανδημίας

  Η Κατερίνα Μάτσα στο βιβλίο της  "Νιόβη: Το αδύνατο πένθος στον καιρό της πανδημίας",   επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά ερωτήματα όπως: Tι σημαίνει για την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα το φαινόμενο των μαζικών τάφων και των σιωπηλών, απρόσωπων, αποστειρωμένων ενταφιασμών; Τι γίνεται με το αδύνατο πένθος για τους νεκρούς της πανδημίας, τους ανθρώπους που πεθαίνουν ολομόναχοι σε συνθήκες καραντίνας και ενταφιάζονται χωρίς το επικήδειο τελετουργικό, κλεισμένοι σε σφραγισμένα φέρετρα σε ομαδικούς τάφους; Το  πένθος  και τα ταφικά έθιμα είναι όρος της κοινωνικής ζωής, μέρος του κοινωνικού δεσμού. Η πράξη της  Αντιγόνης  να θάψει και να πενθήσει τον άταφο αδελφό της, παραβιάζοντας τους νόμους του Κρέοντα, αναδεικνύει το νόημα του ανθρώπινου. Επιτελεί ένα Χρέος προς τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Από τις απαρχές της ιστορίας του ανθρώπινου είδους, από την εποχή του Νεάντερταλ, τα  ταφικά έθιμα  έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της κοινωνίας. Τα ομηρικά έπη, η τραγωδί

Ποια ήταν η Κλεμάνς Σερπιέρη που ζωγράφισε ο Ν. Λύτρας;

  Την ερχόμενη Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021 η ελληνική κυβέρνηση θα γιορτάσει τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, έτσι όπως τη βλέπουν και τη «γράφουν» οι   «από πάνω» . Σε αφιέρωμα της εφημερίδας  «Το Βήμα» (21.3.2021) διαβάζουμε: «Αυτός ο πίνακας είναι σίγουρο ότι θα τραβήξει τα βλέμματα σαν μαγνήτης στη διάρκεια της σύντομης επίσκεψης προσωπικοτήτων (από την Ελλάδα και το εξωτερικό με αφορμή τα 200 χρόνια από την Εθνική Παλιγγενεσία)… στην Εθνική Πινακοθήκη…». Ο πίνακας είναι του  Νικηφόρου Λύτρα  και είναι προσωπογραφία της Κλεμάνς, συζύγου του Ι. Β. Σερπιέρη, που τον δώρισε στο ελληνικό κράτος. Αλλά ποιος είναι ο φιλότεχνος δωρητής; Ο αιματοβαμμένος ιδιοκτήτης των μεταλλείων Λαυρίου και συνέταιρος του Συγγρού.     Ο ιταλικής καταγωγής  Ι. Β. Σερπιέρης  ήρθε στην Ελλάδα το 1863 και υπέβαλλε αίτηση καμίνευσης των «σκωριών» του Λαυρίου, χωρίς να λάβει ποτέ απάντηση. Κατόπιν τούτου στρέφεται προς τον Γ. Παχύ, ο οποίος είχε λύσει ένα μέρος των γραφειοκρατικών προβλημάτων. Σε

Η «εθνογένεση»...

  Με την ευκαιρία των ημερών αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική   «εθνογένεση» . Βασική αναφορά μας θα είναι το βιβλίο του  Παναγιώτη Νούτσου: «Νεοελληνικός Διαφωτισμός-Τα όρια της διακινδύνευσης»(Ελληνικά Γράμματα) και μία ομιλία του Κ. Καραπάνου το 1869! Ο Π. Νούτσος αναφέρει τον Ρήγα και τη διάκριση του «λαού», που είναι «όλοι οι κάτοικοι του Βασιλείου τούτου χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας, διαλέκτου…», από τους πλούσιους και τους προεστούς που είναι οι στυλοβάτες του παλαιού καθεστώτος(Νούτσος, σ. 437). Γι’ αυτό ο Ρήγας μιλούσε για την ανάγκη ελευθέρωσης(άρα υπήρχε κοινή καταπίεση) Ελλήνων, Βούλγαρων, Αλβανών, Βλάχων, Αρμένηδων, αλλά και  Τούρκων,  καθώς όλοι «στενάζουν υπό την δυσφορωτάτην τυραννίαν του Οθωμανικού βδελυροτάτου δεσποτισμού»(σ. 438). Συνεπώς, το σύστημα του Οθωμανικού δεσποτισμού ήταν πολυεθνικό, για την ακρίβεια «πολυθρησκευτικό» στη βάση της οργάνωσης των «μιλέτ», αντιστοιχώντας σε μία πολυθρησκευτική κορυφή που είχε τη δική της ιεραρχία(πρώτοι οι Οθωμανοί μουσ

Ο θεός του Αϊνστάιν

  Οι θρησκευτικές απόψεις του Albert Einstein έχουν μελετηθεί ευρέως και συχνά παρεξηγήθηκαν. Ο Αϊνστάιν δήλωσε ότι πίστευε στον Θεό του Μπαρούχ Σπινόζα. Δεν πίστευε σε έναν προσωπικό Θεό που ασχολείται με τη μοίρα και τις πράξεις των ανθρώπων, μια άποψη την οποία περιέγραψε ως αφελή. Ο ίδιος πάντως διευκρίνισε ότι, «δεν είμαι άθεος», προτιμώντας να αποκαλεί τον εαυτό του αγνωστικιστή. Ο Αϊνστάιν δήλωσε επίσης ότι δεν πίστευε στη ζωή μετά το θάνατο, προσθέτοντας ότι «μια ζωή είναι αρκετή για μένα». Θεωρούσε επίσης ότι το πρόβλημα του Θεού ήταν το "πιο δύσκολο στον κόσμο" -ένα ζήτημα που δεν μπορούσε να απαντηθεί "απλά με ναι ή όχι". Παραδέχτηκε ότι "το πρόβλημα είναι υπερβολικό για τα περιορισμένα μυαλά μας. Στις αυτοβιογραφικές του σημειώσεις, ο Αϊνστάιν έγραψε ότι σταδιακά έχασε την πίστη του στην παιδική ηλικία: «Μέσα από την ανάγνωση λαϊκών επιστημονικών βιβλίων έφτασα σύντομα την πεποίθηση ότι πολλές από τις ιστορίες της Βίβλου δεν θα μπορούσαν να είναι αλ